Tourtje doe-het-zelf-studiopakketten

Tourtje doe-het-zelf-studiopakketten

Yes yes yes, eindelijk! We kunnen door!

We zijn al een paar weken onderweg en elke stap in dit project is een feestje waard.

Met het team verschillende alternatieve plannen bedenken…
Goedkeuring van de examencommissie…
Dit alternatieve project eindelijk kunnen delen met studenten…
De eerste repetitiebeelden zien, en erachter komen dat wat heel interessant was in ons hoofd in het echt ook echt werkt (!!!)
Deze fantastische website online en gedeeld met de rest van de wereld…

Maar het grootste feest voor mij tot nu toe was het rondbrengen van materialen langs de huizen van de studenten.
Ons geduld werd op de proef gesteld, maar toen alle technische benodigdheden eindelijk bezorgd en (jawel) gedesinfecteerd waren kon ik los! Pakketjes met de benodigde techniek en geprinte scripts werden aangevuld met kostuums, rekwisieten, zwarte doeken en lampen in alle soorten en maten.
Alles wat ik onderweg nog tegenkwam wat misschien van pas kan komen gooide ik achterin de auto.

Met een halve filmset in een klein autootje begon ik aan mijn tocht richting Amsterdam, kijken waar Dominique naartoe verhuisd is!
Bij Mony in Haarlem viel ik middenin een muzikale interpretatieles die ze samen met docent Laurens Hoppe aan het geven was aan twee eerstejaars studenten. Leuk om te zien hoe Mony met een internetkabel door het hele huis een plek heeft gecreëerd rondom haar vleugel om haar lessen vanuit huis te geven. Naast dit project heeft ze het ook nog hartstikke druk met het voorbereiden en geven van andere lessen, maar gelukkig kan ze na een lange dag lekker de duinen in wandelen.
“Wil je nog even lekker in de zon zitten in de tuin? Ik heb dit weekend hard in de tuin gewerkt!” De schat. Ondanks het aanlokkelijke aanbod moest ik door, via Hoofddorp terug naar Rotterdam. Voordeel nu is wel dat het lekker rustig is op de weg!

Het was zo leuk om iedereen even live te zien, maar wat is het gek om dan voor de deur te staan en te moeten letten op de 1,5 meter afstand. Als ik bij iedereen binnen zou wandelen hadden we net zo goed met zijn allen kunnen repeteren. Contact waar je normaal niet bij stil staat, moesten we nu ineens onhandig aftasten.
Iedereen heb ik voor het laatst gezien bij de afstudeersolo (binnen Codarts noemen we dat een Theatraal Concert) van Maaike op 12 maart. Het voelt goed dat we de tijd op school met z’n allen met zo’n fijn concert hebben kunnen ‘afsluiten’, al waren we ons er op dat moment helemaal niet van bewust dat we elkaar zo lang niet zouden zien. En wat de komende periode voor ons zou gaan betekenen.

Aangekomen bij Donna-jo gooide ik de berg kostuums op de auto en opende ik de kofferbak om mijn gehele assortiment aan attributen uit te stallen. Voor de rol van Macbeth koos ze de grootste bontjas uit die ik ooit heb gezien (waarvoor dank aan Padraig uit Muziektheater jaar 2).
Bij Iris en Ayla hoorde ik alle verhalen over het ombouwen van de kamers tot ware filmsets en kreeg ik Ayla’s bloederige rode wijn pasta te zien (houd de website in de gaten voor het recept!).
Ik kreeg een appje van Judith: “Wij hebben eten voor je!”. Ik vervolgde snel mijn weg en eenmaal op de Bergweg aangekomen kwam Willemijn op me aflopen met een ovenschaal vol heerlijke quiche en pastasalade. Hoe lief! Ze kregen er een berg kostuums en techniek voor terug.
Toen ik de auto parkeerde in de straat van Maaike kwam ze gillend op me afrennen. “OH HELP, een vlog”. Natuurlijk… Wie had ook alweer bedacht dat dat soort dingen op de website zouden komen? Geen idee wat dat voor vlog gaat worden, maar we hebben in ieder geval gelachen.
Door naar Quinten. Ik had bedacht dat hij de twee spiegels die we hadden aangeschaft wel kon gebruiken – misschien kunnen we zo meer mannen in één filmshot krijgen.
Met een bijna lege auto zette ik koers richting de Erasmusbrug om vlak daarachter bij Lotte haar spullen af te leveren. Ook bracht ik haar een elektronische drumpad, die David dan weer bij haar op zou kunnen halen.
De laatste spullen bezorgde ik bij Callina, die ik afgelopen week ontzettend veel heb gesproken om over de website te overleggen en ‘m online te krijgen (applausje voor Callina!). Zij maakte mijn dag compleet door in een koningsmantel door een stille Witte de With te flaneren.

Ik heb bij iedereen een klein inkijkje gekregen in hun quarantaine plekkie. Vanuit de deuropening, gesprekjes op de stoep, gezwaaid naar huisgenoten, vriendjes, ouders…
Gelukkig merkte ik dat iedereen super enthousiast is over dit project en om met de nieuwe spullen aan de slag te gaan. Al kosten alle technische uitdagingen wel nog een hoop energie.
Het is echt heel jammer dat we niet met zijn allen het theater in kunnen, maar iedereen zet zijn schouders onder dit nieuwe plan. Super om dat als algemene indruk van de dag mee te nemen!
Wel hoorde ik vaak dat het best lastig is om op dezelfde plek te moeten studeren, te repeteren voor Daggers of the Mind, een studio te bouwen, maar ook te leven en slapen.
Dit maakt het moeilijk om even afstand van het project te nemen en rust te pakken. Dit is iets wat een van de studenten vast nog toelicht in een blog en waar we met zijn allen iets mee moeten. Zelf merk ik ook dat je door thuis te werken ook op jezelf moet blijven letten. Een project als dit zit altijd in je hoofd, maar wanneer werk je, en wanneer kan je het echt wegleggen en iets voor jezelf doen? Ik denk dat het voor iedereen helpt als alle spullen een plek hebben gekregen, we handiger worden met de techniek en als het verloop van het project nog duidelijker wordt uitgestippeld. Daar gaan we na het Paasweekend mee aan de slag!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *