Mac-Breakdown

Mac-Breakdown

Ja het is weer zover
Willemijn heeft een mental breakdown
Toen ik vanochtend wakker werd wist ik al dat het zou gaan gebeuren
Tijdens de repetitie met Robin voelde ik al dat het ergens vandaag mis zou gaan
En ik ben trots op mezelf
Ik heb me tijdens alle repetities en meetings groot weten te houden
De klas had vandaag een hele positieve vibe
En ik wilde die niet gaan verstoren met mijn negativiteit
Met mijn gejank
Ik huil namelijk vrij vaak en dat voelt soms alsof ik een enorme last ben
En ik wil geen last zijn
Zeker niet op het moment dat anderen hersteld lijken van hun mental breakdown
En vol goede moed in een repetitie zitten
Dan wil je niet degene zijn die zegt: ‘ik trek het niet, ik vind het stom, laat me met rust’
Maar dat dacht ik vandaag allemaal wel
Ik ben gestrest over alles wat ik deze week moet doen
Auditietapes maken
Scriptie inleveren
Teksten leren
Sets bouwen
Filmpjes maken
Muren verven, want dat moet klaar zijn voor ik de set bouw
Koorpartijen instuderen
Clicktracks bestuderen
Audio-opnames maken
Uitvinden hoe ik in godsnaam een interface en microfoon aansluit
Ik snap überhaupt niet wat een interface is
En dan heb ik het nog niet eens over de stress van die hele corona-situatie
Wanneer zie ik m`n familie weer?
Hoe lang duurt ‘t voor ik m’n vrienden weer een knuffel mag geven?
Super dat school er zo hard voor strijdt dat wij gewoon kunnen afstuderen
Maar hoe ga ik nu in godesnaam werk vinden?
Want theaters zijn dicht en niemand weet voor hoe lang
Mijn plan B was lesgeven, maar volgens mij is er nu een overkill aan online-docenten
En plan C was horeca, maar ook alle restaurants zijn gesloten
Dus hoe ga ik dan zonder lening mijn huur betalen?
En naast al die stress ben ik ook nog eens hartstikke verdrietig
Verdrietig dat ons afstuderen waarschijnlijk niet zo gaat zijn zoals we gehoopt hadden
Verdrietig voor degene die geen volwaardige afstudeersolo kunnen maken
Verdrietig dat we elkaar niet in real life kunnen zien
Verdrietig dat we misschien wel onze laatste dag op Codarts beleefd hebben, zonder het te weten
Verdrietig dat wij als klas niet samen op een podium deze bizarre, zware, mooie, te gekke jaren kunnen afsluiten
En al die stress en al dat verdriet heb ik de hele dag keurig ingehouden tijdens de meetings
Maar zodra ons leerjaargesprek afgelopen was en ik nog net snel de zoommeeting kon verlaten
Ging het toch mis
Kwamen de tranen toch naar boven
En in bakken naar buiten
Maar ik ben nog steeds trots op mezelf
Want in plaats van onder de dekens te kruipen en uit te janken dacht ik
Laat ik hier een tekst over schrijven voor de blog
Want we wilden ook materiaal verzamelen over hoe wij ons voelen in deze situatie
Dus ben ik nu aan het schrijven over mijn stress en verdriet
En ik moet zeggen
Het helpt nog ook
Nu weer snel aan m’n scriptie want die moet dinsdag af zijn
Wel beetje studieontwijkend gedrag dit eigenlijk
Ik had nu ook m’n conclusie af kunnen hebben
AAAAAAH
STRESS

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *